Ik mis ten eerste richting, wat wil ik nu eigenlijk? Ook al loop ik al bijna 42 jaar rond op deze aardbol, ik weet het nog steeds niet. Er is zoveel interessants en bijzonders te ontdekken, of het nu landen, schilderijen, filosofieën, gerechten, stenen of kledingstukken zijn. Ik word door zoveel geprikkeld en gestimuleerd dat ik uiteindelijk geen keus kan maken, bijna alles heeft m'n interesse.
Naast richting mis ik ook zin, of eindelijk zou ik het passie moeten noemen. Maar sinds passie is geannexeerd door de geluksgoeroe's vind ik het een eng woord. (Wat ik tegelijkertijd ook wel weer sneu vind voor het woord passie want dat kan er ook niks aan doen). Hoewel heel veel mijn interesse heeft, heb ik maar in weinig dingen zin. Ik kan me moeilijk echt verdiepen in iets, liever weet ik van heel veel een beetje dan dat ik me echt ergens in vast bijt. Ik denk al snel, laat maar.. De zin of passie om met dingen door te gaan, is mij vreemd. Ik kan wel heel erg verlangen naar een passie, het lijkt me heerlijk om ergens helemaal in op te gaan.
Maar extreem ben ik niet, hooguit extreem gemakzuchtig. En zo gaat het leven aan mij voorbij zonder dat ik überhaupt plannen maak, onduidelijke verlangens zijn het hoogst haalbare. Is dat erg? Ik weet het niet. Moet ik er iets aan doen? Ook dat weet ik niet. Het leven overkomt me terwijl ik druk aan het denken ben.
